آب اين رهگذر خسته جاري در خاک                          آسماني است که افتاده زماني بر خاک

آفتابي است که در خاطر شبها مانده                            بوسه نيمه تمامي که به لبها مانده

آب عکسي است که درچهره جام افتاده است                  آهوي تازه خرامي که به دام افتاده است

آب پيش از عطش خاک نمايان بوده است                     جوهر زخمي خودکار خدايان بوده است

آب بادي است که از ماه به مريخ وزيد                         در زمين خون شد و از پيکر تاريخ چکيد

آمد و آمد و آيينه چشم همه شد                                    عاقبت مايه شرمندگي علقمه شد

نخل ها نعره کشيدند که اينجا باغي است                       آه، در حافظه آب چه ظهر داغي است

ظهر بود و عطش فاجعه ياغي شده بود                        ماه دريا نفس قافله ساقي شده بود

ماه ساقي به حرمخانه خون آمده بود                            آتشي بود که از خيمه برون آمده بود

مشک هاي تهي خسته نگاهش کردند                           کودکان حرم آهسته نگاهش کردند

بر لبش تشنگي شرجي صد جام و سبوست                   آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

لشگر شام فغان کرد که سردار آمد                              بگريزيد که آن شير علمدار آمد

ساعتي رفت که از لشگريان خود انداخت                      نظري بر لب خشکيده آن رود انداخت

آه اي قافله سالار جوانمرد حسين                                آه اي ماه تماشايي شبگرد حسين

رود مي خواست تو با خاطر شادش برسي                    آب در چشم تو زل زد که به دتادش برسي

آب را ريختي و فصل شکوفايي بود                            خاک بر سر شدن آب تماشايي بود

آب آن روز نمي مرد و تقلا مي کرد                            جرمش اين بود که اسرار هويدا مي کرد

آب در سينه خود شعله آهي انداخت                             ماه ساقي به سوي خيمه نگاهي انداخت

ساقي آن روز سبوي همه را خالي کرد                        مشک بر شانه او گريه خوشحالي کرد

چه نجيبند غريبان که جدا مي مانند                              دست هايي که لب علقمه جا مي مانند

مشک آبي که چه لبهاست همه بيمارش                        هر کجا هست خدايا به سلامت دارش

آه اي قافله سالار جوانمرد حسين                                آه اي ماه تماشايي شبگرد حسين

مشک را بردي و صد زخم کبود آوردي                       و دو بازو که نه ، انگار دو رود آوردي

خيمه ها منتظر برق نگاهت بودند                               همه چلچله ها چشم به راهت بودند

تيغ هايي که به قصد تو هجوم آوردند                           همگي از همه سو پشت و پناهت بودند

عطش رود به فرمان تو جاري شده بود                        نخل هاي عطش آلوده سپاهت بودند

چه کمانها که به دنبال کمين مي گشتند                          تير ها در به در چشم سياهت بودند

کودکان حرم آن روز همه دانستند                               خيمه ها سوخته آتش آهت بودند

تيغ ها مثل هلال آمده بودند همه                                 زخم ها خيره به آن صورت ماهت بودند

تو به لب تشنگي تيغ محبت کردي                               آب هاي کف آن رود گواهت بودند

آب اين رهگذر خسته جاري در خاک                          آسماني است که افتاده زماني بر خاک

آب از آن روز دلي را به دوا شاد نکرد                        ياد باد آنکه ز ما وقت سفر ياد نکرد

کوه پرسيد ز رود 

زير ابن سقف کبود

راز ماندن در چيست؟

گفت در رفتن من

کوه پرسيد و من ؟

گفت: در ماندن تو

بلبلی گفت : و من؟

خنده ای کرد و گفت :

در غزلخوانی تو

آه از آن آبادی

که در آن کوه رود

رود مرداب شود

و در آن بلبل سرگشته سرش را به گريبان ببرد

و نخواند ديگر

من وتو بلبل و کوه و روديم

راز ماندن جز در خواندن من   ماندن تو    رفتن ياران سفر کرده يمان نيست         بدان

به ياد تمام شهدا و  بلبل خانواده شهدا ابوالفضل سپهر

دلم گواه می دهد کسی ز راه می رسد

و کارو بار عشق را دوباره سکه می کند

امشب مهدی می آید.

امشب ستارگان آسمان به تماشای ستاره زمینی خواهند نشست.

سجده ستارگان آسمان بر ستاره ای که زمین را برای درخشش انتخاب کرده است، چه زیبا و غرور آفرین است برای زمینیان.

خورشید زین پس از زمین و ستاره درخشانش نور خواهد گرفت.

امشب دم مسیحایی عیسی می آید، چه می گویم مسیحا نفس تر  از مسیح می آید

مالک تبر ابراهیم باز برای شکستن بت ها می آید، عصای جادویی موسی پیش مهدی سر تعظیم فرود می آورد .

امشب خون به آسمان رفته علی اصغر به زمین باز می گردد، دعای پشت در فاطمه مستجاب می شود.

امشب تربت  فاطمه زائری تنها برای قبر تنهایش   پیدا می کند.

 امشب فریاد هل من ناس ینصرنی حسین لبیک گفته می شود.

ذکر زیر لب محمد در معراج، فزت و رب الکعبه علی، ناله های نیمه شب زینب و ان من یجیب زین العابدین می آید. ذوالفقار علی از نیام دوباره در می آید و سوار برذو الجنان پای بر عرصه خاکی می نهد.

سکان دار سفینه النجاه، حسین، فرشته عدالت در چهره یک انسان می آید.

زلیخا و زلیخائیان اگر بودند بی گمان به جای انگشت، سر از گردن خویش می بریدند.

امشب خدا باز می گوید: فتبارک لله احسن الخالقین.

امان از امشب

  تنهاترین میوه درخت خدا، محکوم به زندگی با انسان های گونه گون و رنگارنگ، مهدی می آید

خیبر کن جدیدی می آید                                                 تفسیر قرآن مجید می آید

بی گمان امشب فرشتگان خواهند فهمید که چرا می باید انسان را سجده کرد.

کعبه بی جهت دلهای عاشقان می آید مهدی جان رخ بنما تا بدان سو نماز عشق بر پا داریم . نماز عشق به جماعت برگزار نمی شود و اگر شود امام ندارد. در مسجد برگزار نمی شود که در بیابان اقامه می شود. با آب وضو گرفته نمی شود که با اشک چشم وضوی آن را می گیرند و تماما سجده عشق است، خواندنش به عربده می باشد و اتمام نماز یا سلام تو است یا سلام مرگ.

برومند بشریت با چه آتشی می آید                            حیف که به چه زمستانی می آید

 سقای عشق جدیدی می آید، این بار نه بی دست، بلکه با دو دست، نه با مشک سوراخ که با مجمر عشق با آبی عمر جاودانی.

ساقی ما را دریاب

تشنگان اگر احساس نیاز کنند با یک جام ساقی سیراب می شوند یا مهدی: من کشته آن دمم که ساقی گوید: یک جام دگر بگیر و من نتوانم

امشب خدا به هزاران دل با یک دل گره می اندازد.  گره کوری که هیچ انسانی  غیر از آن دل قادر به باز کردنش نیست.

خدایا مگر تو کریم نیستی؟ خود گره انداخته ای،  خود نیز باز کن. راستی از کجا معلوم شاید خدا با این کار هزاران گره را باز کرده است و ما بسته می بینیم.

مهدی جان به دنیای آلوده انسان ها خوش آمدی.

خورشید خواب یوسف بی گمان مهدی بود و ماه آن یوسف کنعان بود که از خورشید نور می گرفت.

ای آفتاب زندگانی ما بتاب، بر دل های سوخته از آفتاب عشق خود، بر سنگ مزار عاشقانت، بتاب ای عزیز فاطمه.

مهدی جان همه از زیبایی تو می گویند، اما من نمی خواهم تو را ببینم اصلا رویت را بپوشان و به دیدنم بیا.

اما عزیز فاطمه، با من از آرزوهایت بگو زیبایی وجودت را در پشت زیبایی ظاهرت پنهان کرده اند.

مردم می گویند: می آیی و انتقام زهرا را می گیری؟ اما پسر فاطمه هزار سال سکوت   کرده ای که یک انتقام بگیری. آن هم انتقام یک سیلی یا یک سر بریده. مگر مادرهای سیلی خورده شهر ما کمتر از زهرا بدبختی کشیده اند؟ پس انتقام آنها را چه کسی میگیرد؟ آنها هم منجی دیگری دارند. دایره آفرینش و هدف خلقت ما به خاطر یک خاندان است ؟ نه! نه! نه! نه!

مهدی جان تو می آیی تا انتقام تمام سیلی ها را بگیری، قباله همه فدک ها را پس بگیری، همدم نیمه شب هزاران زین العابدین شوی،  فرمانده لشگر هزاران حسین شوی و  غمخوار هزاران حسن.

 اما مهدی من از عمر و عاص و نهروانیان می ترسم  آقاجان تو که این قدر صبر کردی به خدا بگو  نسل نهروانیان را بکند و سپس تو را  ظاهر کند، مهدی جان من از ابن ملجم ها می ترسم، شمشیرشان را می بینم که به جای هزار درهم به هزار دلار آغشته کرده اند و بارها امتحان کرده اند و چه عالی جواب گرفته اند. شمشیری که فرق علی را می شکافد با تو چه خواهد کرد.

وقتی به اینجا می رسم دعا می کنم  ای کاش هرگز ظهور نکنی. خدایا! اصلا با تو ام !! این چه بازی ای است.

اما یوسف بی قیمت فاطمه تو آن قدرکرم داری که اگر بدانی با ظهورت یک انسان نجات می یابد دعای فرج می خوانی.

مهدی جان بسیاری از سربازان شطرنج روزگارت را کشته اند.آخر ای وزیر کی بازی   می کنی.

رخت را نمایان کرده ای و عاشقانت را مات کرده ای ـ تنها با خال رخت حریفان را دیوانه کرده ای ـ وزیرشان سرباز زندگی اشان را می زند و فیل ثروت را از صحنه برون می کند، اسب را می کشد و پا برهنه به بیابان می رود و از آفتاب عشقت رخش را باخته می بیند و با تاج پادشاه مات می شود و می میرد.

آیین عشق تو این است نه که ایراد از تو باشد.

شمع سوزان نه که سوزنده و سرکش باشد      قسمت آن است که پروانه در آتش باشد

یا بن الحسن، صفحه شطرنج روزگارمان خالی شده است، تاج پادشاهی را از سر              در آورده ایم و لحظه ای تا مات شدن باقی نمانده است و تنها در هوای این شعر نفس    می کشیم که:

مژده ای دل که مسیحی نفسی می آید            که زانفاس خوشش بوی کسی می آید

و باز هم منتظریم

به امید طلوع آفتاب غرب

شکسته ترین شاخه درخت تنهایی

 بی تو ای دوست دلم غرق بلا شد چه کنم       

        هستیم از همه سو رو به فنا شد چه کنم

هر روز مقدمه ای بر شب و هر شب مقدمه ای بر روز و ما سرگرم بازی خنک این دو موش سیاه و سفید که ریسمان زندگی را می جوند و کوتاه می کنند.(شریعتی)

صنما. سالهاست که نامت را می خوانیم و با عشقت شب سر بر بالین انتظارت می گذاریم .

شاید موش زمان ریسمان زندگی را بجود و گرد پیری بر رخسارمان جاری سازد اما تردید ندارم که هیچ جونده ای نخواهد توانست ریسمان عشقت را بجود.

 
  نمی دانم چه خطابت کنم.( وای که چقدر کلمات در اینجا احساس ضعف می کنند) اما ا ی معشوق دل آواره ام   در روزگاری که از بدو تولد به اشتباه نامش را زندگی نامیده ایم و

        شیخ ما دیریست دیگر با چراغ     دیگر از انسان نمی گیرد سراغ 

تنها عشقت باعث ممد حیاتمان گردیده است.

کارو می گوید: بهترین همصحبت تو کسی است که ساعتها در کنارش بنشینی  بدون آنکه چیزی به یکدیگر بگوئید و هنگامی که رفت احساس کنی که بهترین همصحبت خود را از دست داده ای.

نمی دانم این چه حسی است که ندیده عاشقم کرده است و دیوانه وار احساس می کنم که بهترین معشوقم غایب است .

عجیب است

 اما احساس می کنم که پاک ترین عشقم تقدیم به نادیده ترین مخاطب گردیده است.

نادیده را باید با نادیده ها دید

با چشم دل دیدمت و از اعماق وجودم تو را عاشقانه خواستم به امید روزی که به آرزویت که دیوانه وار آرزویم می باشد برسیم.

ا

ما ای یوسف بی قیمت فاطمه.  ای که قلمرو پادشاهی ات به وسعت دلهای کهکشانی عاشقانی است که سلیمان آرزوی داشتن یک وجب از آن را دارد.

مهدی جان

بسیاری از سربازان صفحه شطرنج روزگارت را کشته اند. آخر ای وزیر کی بازی می کنی.

رخت را نمایان نکرده عاشقان را مات کرده ای.

 تنها با خال رخت حریفان را دیوانه کرده ای .

وزیرشان سرباز زندگی را می زند و فیل ثروت را از صحنه برون می کند و اسب را می کشد و پا برهنه به کویر عشقت می رود  و از آفتاب عشقت رخش را باخته می بیند و با تاج پادشاهی مات می شود و .....

چشم بر آسمان مکه ایم و زیر لب دعای فرجت را عاشقانه زمزمه می کنیم به امید تابيد نت ای آفتاب بی غروب دلهای عاشقان.

به امید طلوع آفتاب غرب

شکسته ترین شاخه درخت تنهائی